Το ΡΗΤΟ-ΑΡΡΗΤΟ συνάντησε τον καταξιωμένο ηθοποιό Αλέξανδρο Μπουρδούμη μετά την παρουσίαση της επιτυχημένης παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας ‘’ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ’’ στο Ρωμαϊκό Ωδείο στην οποία συμμετέχει ενσαρκώνοντας το ρόλο του Κράτους και μας είπε ενδιαφέροντα πράγματα για την καλλιτεχνική του πορεία και όχι μόνο.
1.Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν σου πρότειναν να ενσαρκώσεις το ρόλο ενός πολιτικού ταγού, του κου Τσίπρα δηλαδή;
Στην αρχή έγινε ένα casting από τον κο Γαβρά, είδε διάφορους έλληνες ηθοποιούς και όταν τελικά με επέλεξε δε γνώριζα ποιο ήταν το θέμα της ταινίας. Απλά έμαθα ότι θα δούλευα μαζί του με ένα σημαντικό ρόλο. Μετά από μερικές μέρες με ενημέρωσαν ότι πρόκειται για το βιβλίο του Βαρουφάκη ‘’Ενήλικες στο δωμάτιο’’ και ότι θα παίξω το ρόλο του πρώην πρωθυπουργού και ενθουσιάστηκα. Ήταν μια πρόκληση, ένα φανταστικό θέμα και το γεγονός ότι θα περνούσα όλη αυτή την ωραία περιπέτεια με τον κο Γαβρά του οποίου η αναγνώριση είναι παγκοσμίως μεγάλη. Πραγματικά ήταν μεγάλη τιμή και χαρά να δουλέψω με έναν τέτοιο σκηνοθέτη. Η όλη ιδέα με ενθουσίασε και μπήκα στον αγώνα για να ανταποκριθώ σε άλλο ένα σημαντικό ρόλο της καλλιτεχνικής μου διαδρομής .
2.Υποκριτικά ποια ήταν η δυσκολία στο ρόλο του Αλέξη Τσίπρα και πώς την αντιμετώπισες;
Η βασική κατεύθυνση ήταν να μην κάνουμε βιογραφία. Άλλωστε τα πρόσωπα και τα γεγονότα τα έχουμε ζήσει, είναι αρκετά κοντινά μας 5-6 χρόνια πριν. Ο κος Γαβράς μας είπε ότι όλα αυτά που διαδραματίζονται στο βιβλίο τα έχετε ζήσει , τα έχετε νιώσει σαν έλληνες πολίτες. Το μόνο που έκανα με δική μου πρωτοβουλία ήταν να κάνω μια έρευνα γύρω από το ρόλο μου. Είδα βίντεο με πρόσφατες και παλιές συνεντεύξεις του Τσίπρα από την εποχή που βγήκε πρόεδρος του κόμματός του και να παρατηρήσω κάποια πράγματα που είχαν ενδιαφέρον ώστε να τα εντάξω είτε σωματικά είτε φωνητικά για τη διεκπεραίωση του ρόλου.
3.Οι ρόλοι σου ως Τσίπρας, ως Ταγματάρχης Άρνολντ και ως Κράτος τι κοινά στοιχεία έχουν;
Το κοινό στοιχείο τους είναι το στοιχείο της Εξουσίας. Από τη μια ο Ταγματάρχης , ένας σκληρός ανακριτής που λίγο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου προσπαθεί να ενοχοποιήσει ένα σπουδαίο μαέστρο της εποχής για την πιθανή του συμμετοχή ως μέλος του ναζιστικού κόμματος, από την άλλη ο Τσίπρας που είναι ένα σύμβολο εξουσίας αφού έχει το ρόλο του πρωθυπουργού και βέβαια το Κράτος που είναι η εξουσία. Οπότε έχουμε διάφορες βαθμίδες εξουσιών. Το κράτος στην περίπτωση του Προμηθέα έρχεται αντ’ αυτού του Δία για να τιμωρήσει τον Προμηθέα λόγω του λάθους του να βοηθήσει το ανθρώπινο γένος. Οπότε ο κοινός άξονας αυτών των χαρακτήρων είναι η σχέση τους με την εξουσία η οποία δεν είναι πάντα καλή γιατί είναι γλυκιά και μπορεί να αλλάξει όποιον την έχει στα χέρια του.
4.Θα ήθελα να μου πεις μερικά πράγματα για την εκ νέου συνεργασία σου με τον Δημήτρη Μυλωνά.
Δέσαμε με το Δημήτρη ( έχουμε και την ίδια θεατρική ηλικία ) και κάναμε το ‘’Ράφτη Κυριών’’. Στοχεύσαμε στο να συνεργαστούμε και να φτιάξουμε ένα δικό μας στέκι. Πέτυχε το πείραμα του Ράφτη και φέτος δοκιμαστήκαμε σε κάτι διαφορετικό, σε ένα πολιτικό έργο το οποίο αγκάλιασε πολύ ο κόσμος την προηγούμενη σεζόν. Έτσι σιγά-σιγά αποκτάμε ένα κοινό κώδικα που είναι πολύ σημαντικός στη δουλειά μας και ελπίζουμε να συνεχίσει. Προς το παρόν θα έρθουμε να παίξουμε την ‘’ Προσωπική Συμφωνία’’ εδώ στην Πάτρα στο Πάνθεον 18-20 Οκτωβρίου. Χαίρομαι που θα έρθω πάλι για να παίξω άλλη μια παράσταση. Τελικά (κάνοντας χιούμορ) πρέπει να πάρω το χρυσό κλειδί της πόλης μετά από τόσες παραστάσεις που έχω παίξει.
Μπορεί να σου αρέσoυν επίσης
5.Η πρώτη ανάμνηση που σου έρχεται στο μυαλό από την Πάτρα όταν την επισκέπτεσαι;
Η ανάμνηση είναι γλυκιά. Η εικόνα της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου και της Πάτρας είναι όμορφη μιας και κατάγομαι από αυτά τα μέρη, λίγο έξω από την Κάτω Αχα’ί’α. Πάντα οι άνθρωποι εδώ με υποδέχονται πολύ ζεστά. Το βλέπω στις βόλτες μου στην πόλη και χαίρομαι ιδιαίτερα και τώρα με τον Προμηθέα γιατί αγκάλιασαν την παράσταση. Θα γίνει άλλη μια έξτρα στα τέλη του Αυγούστου για τον κόσμο που δε θα προλάβει να την δει. Η γεύση είναι πολύ ωραία που έχω από την πόλη. Άλλωστε έχω παίξει και στο ΔΗΠΕΘΕ εδώ και την έχω ζήσει και χειμώνα την Πάτρα. Δεν είμαι απλά περαστικός από δω.
6.Υπάρχει κάποιο όνειρο που δεν έχεις εκπληρώσει στο σανίδι και θα ήθελες να το δεις να πραγματοποιείται ή θεωρείς ότι με την πορεία σου που έχεις μέχρι τώρα διαγράψει, το όνειρο αυτό έχει εκπληρωθεί;
Όταν ξεκίνησα δεν είχα όνειρα με την έννοια των ρόλων. Σαφώς και ήθελα να παίξω πράγματα αλλά δεν ήταν τόσο συγκεκριμένα στο μυαλό μου. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι με τους ρόλους που παίζεις και εξελίσσεσαι είναι και το θέμα με τις συνεργασίες. Οπότε σαφώς θα με ενδιέφερε να κάνω στο μέλλον ωραίες συνεργασίες είτε με ανθρώπους που έχω ήδη συνεργαστεί αλλά είτε και με ανθρώπους που δεν έχει τύχει να βρεθώ πλάι τους είτε και της νεότερης γενιάς όπως η Γεωργία Μαυραγάννη της οποίας η δουλειά στις ‘’Ευμενίδες’’ του Εθνικού Θεάτρου ήταν εξαιρετική. Επίσης με καταξιωμένους σκηνοθέτες όπως με το Θωμά Μοσχόπουλο, το Δημήτρη Μαυρίκιο και συναδέλφους που μπορούμε να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα. Γενικά το θέμα της συνεργασίας είναι πολύ σημαντικό.
7.Τι αποκόμισες από τα πέντε χρόνια της συμμετοχής σου στην επιτυχημένη σειρά “Το Σόι”;
Το Σόι είναι αυτό που λέει ο τίτλος του σίριαλ. Γίναμε μια ωραία οικογένεια. Πολύ σπάνιο αυτό όταν κάνεις μια σειρά γιατί δεν προλαβαίνεις να γνωριστείς με τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι. Είμαστε μια οικογένεια, μια γροθιά. Στηρίζαμε ο ένας τον άλλο και περάσαμε τα πάντα όπως μια οικογένεια, ωραίες στιγμές, άσχημες στιγμές, γάμους, χωρισμούς, εγκυμοσύνες, θανάτους, τα πάντα. Ήταν μια μικρογραφία μιας οικογένειας και σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η συνεργασία. Βέβαια με κάποιους ανθρώπους δένεσαι λιγότερο και με κάποιους περισσότερο όπως γίνεται και μέσα στην οικογένεια. Ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία.
8.Πες μας κάποια πράγματα για τη νέα κωμική σειρά που θα πρωταγωνιστήσεις.
Είναι μια καινούρια σειρά σε σκηνοθεσία του Στράτου Μαρκίδη. Το σενάριο αφορά τρεις ανθρώπους που κερδίζουν κατά κάποιο τρόπο ένα λαχείο και τον συνδετικό κρίκο αυτών των τριών, έναν ήρωα που θα τον υποδυθώ εγώ. Είναι ο κακός της ιστορίας και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα κέρδη αυτών των ανθρώπων. Παίζουν επίσης οι Χρήστος Καλυβάτσης, Κατερίνα Γερονικολού, Κάρμεν Ρουγγέρη, Μπεσυ Μάλφα. Μου αρέσει η ιδέα να κάνω έναν κακό-σε εισαγωγικά πάντα- γιατί μιλάμε για μια κομεντί, οπότε είναι μια πρόκληση ο ρόλος του κακού μιας και μέχρι τώρα έπαιζα πιο ρομαντικούς ήρωες.
9.Πόσο σκληρή είναι η δουλειά του ηθοποιού και πώς επηρεάζει την προσωπική του ζωή;
Η δουλειά μου έχει δυσκολίες και απαιτήσεις. Αλλά έχει και ευχάριστες στιγμές όπως όλα τα επαγγέλματα. Απαιτεί μεγάλη πειθαρχία. Και, αν και φαίνεται ένα λαμπερό επάγγελμα με αναγνωρισιμότητα απαιτεί πειθαρχία από τον επαγγελματία ηθοποιό, πολύ διάβασμα (ούτε στο σχολείο δεν είχα διαβάσει τόσο πολύ) γύρω από όλα αυτά τα κείμενα του έργου και τους ρόλους, είτε έχεις να κάνεις με δεκαπέντε σελίδες για ένα γύρισμα είτε για ένα ρόλο που θα υποκριθείς. Δεν είναι μόνο να αποστηθίσεις το κείμενο αλλά να ερμηνεύσεις το ρόλο. Απαιτεί διάβασμα, ανοιχτές κεραίες . Πρέπει να είσαι ετοιμοπόλεμος σωματικά, φωνητικά και ό,τι άλλο χρειάζεται για να βοηθηθείς στο ρόλο σου. Ταξίδια, επισκέψεις σε μουσεία, σε εκθέσεις, να ακούς μουσική και ό,τι έχει σχέση με τη ζωή ώστε να το μεταφέρεις ασυνείδητα μέσα από την ερμηνεία του ρόλου σου. Έτσι έκανα με το ρόλο του ταγματάρχη Αρνολντ που αναφερόταν στο Άουσβιτς. Η επίσκεψή μου σ’ αυτό ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία γιατί αντιλήφθηκα πολλά πράγματα σε σχέση με το ρόλο μου, τον ήρωα και με την εποχή που διαδραματίζεται το έργο.
10.Συμφωνείς με την παραδοχή όσων ασχολούνται με το παιδικό θέατρο ότι το παιδικό κοινό έχει απαιτήσεις ως προς το θέαμα;
Τα παιδιά δεν έχουν απαιτήσεις με την έννοια ότι θέλουν να δουν κάτι εντυπωσιακό, πλούσια κοστούμια. Μπορεί να τους εντυπωσιάζει γιατί είναι μικρά παιδιά αλλά επειδή έχω ασχοληθεί με το παιδικό θέατρο και με σημαντικές παραστάσεις , τα παιδιά θέλουν να ακούσουν ένα ωραίο παραμύθι, μια καλή ιστορία. Να την εξιστορήσεις και να την αφηγηθείς ουσιαστικά και αληθινά . Όλο το άλλο περιτύλιγμα θα μείνει σαν εικόνα περισσότερο. Στην ουσία είτε κάνεις παιδικό θέατρο είτε για ενηλίκους σημασία έχει να αφηγείσαι με ωραίο τρόπο και ο ηθοποιός να είναι παρών και αληθινός πάνω στη σκηνή . Διαφορετικά το παιδί δε θα την παρακολουθήσει καν, ακόμη κι αν η παράσταση έχει τα καλύτερα ρούχα και σκηνικά.
Μπορεί να σου αρέσoυν επίσης
11.Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από σήμερα καλλιτεχνικά;
Να έχω προοδεύσει, να έχω κάνει ωραίες συνεργασίες και κοιτώντας πίσω να λέω καλώς καμωμένα τα έκανες, με τα λάθη σου και χωρίς να προδώσεις τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκα μέσα από τις σπουδές μου στο θέατρο Τέχνης. Έτσι θα ήθελα να μπορούσα να λέω μετά από 10 χρόνια ότι έκανα πράγματα τα οποία με εκφράζουν όχι 100% αλλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό γιατί παραμένω ένας επαγγελματίας και ότι έμεινα ουσιαστικά οπαδός του καλού θεάτρου, ούτε του ποιοτικού ούτε του εμπορικού αλλά του καλού θεάτρου.
12.Ποιές παραστάσεις είναι χαραγμένες στη μνήμη σου και γιατί;
Σίγουρα η πρώτη μου παράσταση στην Επίδαυρο ως μαθητής της σχολής το 1996 με το έργο Άλκηστις από το θέατρο Τέχνης. Αυτό ήταν το βάπτισμα του πυρός και οι αναμνήσεις είναι πολύ έντονες. Επίσης η παρουσία μου εδώ στο ‘’Λεωφορείο ο Πόθος’’ του ΔΗΠΕΘΕ . Μια παράσταση πολύ σημαντική που ταξίδεψε και στο Αγρίνιο και στην Αθήνα. Ένας σημαντικός ρόλος είναι ο Ταγματάρχης Άρνολντ και μια παράσταση που μου άρεσε πολύ γιατί είχε πολλές απαιτήσεις είναι ‘’Ο Αλέκος βγήκε από τον Παράδεισο’’ και αναφερόταν στη ζωή του Αλέκου Σακελλάριου. Εδώ έπρεπε να παίζω, να τραγουδάω, να χορεύω επί δυο ώρες στη σκηνή. Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για μένα. Καθώς και ο ‘’Αττίκ’’ ήταν από τις αγαπημένες μου. Πολλά και διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου. Και ευελπιστώ πάντα να έχω καλές παραστάσεις και καινούριες θύμησες.
13.Η άποψή σου για την τέχνη στην εποχή της κρίσης και πώς μέσα από αυτή μπορεί να ξεπεραστεί;
Η Τέχνη ήταν και είναι ένα παράθυρο ανοιχτό που βάζει τον άνθρωπο να διευρύνει τον ορίζοντά του – πόσο μάλλον σε περίοδο κρίσης. Βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομική κρίση αλλά και με την ηθική και την προσωπική κρίση του καθένα και με το πόσο ταρακουνήθηκε η ζωή του. Οπότε η τέχνη, δε μιλάω για την επαγγελματική καλλιτεχνική ενασχόληση αλλά το να παρακολουθεί κάποιος τα καλλιτεχνικά τεκταινόμενα, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις με απώτερο αποτέλεσμα τη διεύρυνση του μυαλού ώστε να μην είναι απλά ένας άνθρωπος που επιβιώνει αλλά ένας άνθρωπος που έχει όνειρα και μπορεί μέσω της τέχνης να καλλιεργήσει τον εαυτό του και να βελτιώσει τη ζωή του. Γιατί το θέατρο δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να δει- μέσα από τις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας – πώς μπορεί και ο ίδιος ουσιαστικά να διάγει το βίο του. Επομένως όταν βλέπει έργα όπως ο Προμηθέας Δεσμώτης διαπιστώνει ότι ένας ημίθεος θέλει να βοηθήσει τον άνθρωπο και του δίνει τη φωτιά( ανεξάρτητα από τις συνέπειες που τον περιμένουν) για να κάνει καλύτερη τη ζωή του ανθρώπινου γένους. Τότε ίσως σκεφτεί πώς ο καθένας μπορεί να γίνει ένας Προμηθέας στην προσωπική του ζωή. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να παρακολουθούμε Τέχνη.
Κάθε κρίση στην ανθρώπινη κοινωνία έχει και τις καλές της πλευρές… μας αφυπνίζει και επιστρέφουμε εντός μας για αυτοβελτίωση και καλύτερες ανθρώπινες σχέσεις. Σε ευχαριστούμε Αλέξανδρε για την όμορφη και μεστή συζήτησή μας. Καλή συνέχεια στην επαγγελματική σου ζωή και όχι μόνο!